سوالات شخص اهل سنت در قسمت نظرات مطالب قبلی وبلاگ دیگرم (یا مهدی ادرکنی قسمت پیوندهای وبلاگ)آمده است ولی ما دو پاسخ خود را که پاسخ اول  را ایشان از سایتشان پاک کرده وپاسخ دوم را او هم در همین جا می خواندمی آورم امیدوارم برای او وبقیه اهل سنت مفید واقع شودو همه آنها را به راه راست هدایت کند:

سنی ۱:

واقعا نمي دونم چي بهت بگم خدا قوربونش برم ميگه براي كساني كه از دست ميديد گريه نكنيد گريه اونها رو عذاب ميده
ولي شما مي ايد براي اين كه پيش مسلمون ها خود تون رو نشون بديد عزاداري راه ميندازيد براي انسان هاي بزرگ. شما اومديد پيامبر بزرگ خدا محمد(ص) ول كرديد امام زمان رو چسپيديد بابا جان امام زمان نمياد اصلا وجود نداره
بس بس ديگه كم خدا رو برنجونيد

پاسخ شیعه۱:

سلام

اگر دنبال حق و حقیقت هستید مطلب زیر را بخوانید واگر مصداق آیه 18سوره بقره هستید نخوانید مفیدتر است.حالا جواب حرفهایتان:

اتفاقا ما پیرو حضرت محمد صلی الله علیه وآله وسلم هستیم نه شما چون خود پیامبرصلی الله علیه وآله فرمودند:من کنت مولاه فهذا علی مولاه (که در کتاب الغدیر360 کتاب اهل سنت که این حدیث را نقل کرده اند نوشته است)یا در حدیث منزله خطاب به حضرت علی علیه السلام فرمودند:انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی(صحیح بخاری ،ج6،ص3 وصحیح مسلم ،ج1،ص44و...)پس نتیجه می گیریم:1.حضرت علی علیه السلام افضل امت بعد از پیامبر صلی الله علیه وآله بود(چون هارون دارای چنین مقامی بود)2.حضرت علی علیه السلام وزیر پیامبر صلی الله علیه وآله ومعاون خاص او و شریک در بر نامه ی رهبریش بود زیرا قرآن همه این مناصب رابرای هارون اثبات کرده است.(سوره طه،آیات29تا31)

یا در حدیث یوم الدار پیامبر صلی الله علیه وآله خطاب به حضرت علی علیه السلام فرمودند:ان هذا اخی وصیی وخلیفتی فیکم فاسمعو واطیعوه(برای اطلاع از سند آن از نظر اهل سنت به کتاب المراجعات،ص130 مراجعه کنید)یا حدیث ثقلین که فرمودند (انی تارکم فیکم الثقلین کتاب الله وعترتی...)که این حدیث را 200عالم سنی نقل کردند که میر حامد حسین هندی در6 جلد در این زمینه تحقیق وآورده است و سید هاشم بحرانی در کتاب غایه المرام 39 سند از اهل سنت و80سند از شیعه نقل کرده است وحدیث سفینه نوح(مستدرک حاکم،ج3،ص151)که وقت ومجال برای ذکر آن نیست این از نظر پیامبر صلی الله علیه وآله پس شکی نیست که شما پیامبرصلی الله علیه وآله را ول کردید نه ما  از نظر قرآن هم الا ما شا الله مانند آیه ولایت(آیه55 سوره مائده) وآیه اطاعت اوالامر(59سوره نسا)وآیه تبلیغ(67 سوره مائده)وآیات اول سوره معارج که برای تحقیق بیش تر به کتاب الغدیر مراجعه کنید این از اثبات ولایت امیرالمومنین علی علیه السلام طبق کتاب وسنت امام از راه عقل هم که معلوم است که باید حجت خدا از طرف خدا تعیین شود نه مردم طبق آیات:احزاب آیه36،قصص آیه68

که چون مجال آن نیست زیاد در باره آن بحث نمی شود وارجاع داده می شود به کتاب عقاید حجه الاسلام قائمی که در سایت تبیان قسمت دروس حوزه علمیه(پایه اول) موجود است به این آدرس:سایت تبیان

این هم اثبات ولایت امیرالمومنین علیه السلام وائمه طاهرین علیهم السلام ازراه عقل،کتاب وسنت

پس اهل بیت واجب الاطاعه هستند وما هم بنابر دستور ایشان که می گویند گریه کنید برای امام حسین علیه السلام ما هم می گرییم بر وجود پاکش و ایشان را از صمیم قلب دوست می دارم چون خداوند متعال در قرآن می فرمایند(قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی)

و احادیث اهل بیت علیهم السلام در این پیرامون: قال رسول الله صلى الله علیه و آله و سلم: ان لقتل الحسین علیه السلام حرارة فى قلوب المؤمنین لا تبرد ابدا."

پیامبراكرم صلى الله علیه و آله و سلم فرمود: براى شهادت حسین علیه السلام، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است كه هرگز سرد و خاموش نمى‏شود. (جامع احادیث الشیعه، ج 12، ص556)

عاشورا، روز غم

قال الرضا علیه السلام:" من كان یوم عاشورا یوم مصیبته و حزنه و بكائه جعل الله عزوجل یوم القیامة یوم فرحه و سروره."

امام رضا علیه السلام فرمود: هر كس كه عاشورا، روز مصیبت و اندوه و گریه‏اش باشد، خداوند روز قیامت را براى او روز شادى و سرور قرار مى‏دهد.  (بحارالانوار،ج 44، ص284)

محرم، ماه سوگوارى

قال الرضا علیه السلام:" كان ابى اذا دخل شهر المحرم لا یرى ضاحكا و كانت الكابة تغلب علیه حتى یمضى منه عشرة ایام، فاذا كان الیوم العاشر كان ذلك الیوم یوم مصیبته و حزنه و بكائه... "

امام رضا علیه السلام فرمود: هر گاه ماه محرم فرا مى‏رسید، پدرم (موسى بن‏ جعفر علیهماالسلام) دیگر خندان دیده نمى‏شد و غم و افسردگى بر او غلبه مى‏یافت تا آن كه ده روز از محرم مى‏گذشت، روز دهم محرم كه مى‏شد، آن روز، روز مصیبت و اندوه و گریه پدرم بود.  (امالى صدوق، ص 111)

بعد از این اثبات وجود مبارک امام زمان ارواحنا فداه است که به راحتی می توان با آیه 4 سوره قدر این کار را انجام داد زیرا فعل آن مضارع است وآیه دیگر برای اثبات ظهور این حضرت آیه55سوره نور است.

اما از سنت هم می توانید به صحیح بخاری،جز9،ص100،کتاب المقام و کتاب صحیح مسلم ،کتاب الاماره،باب الناس تیع لقریش و مسند احمد ،ج1،ص398مراجعه کنید که به ترتیب نوشته اند:

بخاری:جابر ابن ثمره می گوید از پیابر صلی الله علیه وآله وسلم شنیدم که فرمود:یکون اثنا عشر امیرا-فقل کلمه اسمعها-فقال ابی انه قال کلهم من قریش

صحیح مسلم:جابر می گوید:از پیامبرصلی الله علیه وآله  شنیدم که فرمود:لایزال الاسلام عزیزا الی اثنا عشر خلیفه ثم قال کلمه لم افهمها فقلت لابی ماقال فقال کلهم من قریش

مسند احمد :عبدالله مسعود در مورد خلیفه های پیامبر صلی الله علیه وآله از ایشان سوال کرد حضرت فرمودند:اثنا عشر کعده نقبا بنی اسرائیل

و...

حضرت امیرالمومنین علی  علیه السلام:حق بیش تر از آن است که بشود آن را انکار کرد.

یاعلی - خدانگهدار

 سنی ۲:

قبل از هر چيز مي خوام يه چيزي بهت بگم من حضرت علي رو بيش از انچه كه تو فكرشو بكوني دوسش دارم شما اصلا حضرت عمر يار پيامبر رو ميشناسيد او كسي بود كه تمام ثروت و دارايي خودش رو براي دين خدا داد اما شما ميايد بهش فوش ميديد راستي ميدونيد حضرت عمر داماد حضرت علي بود. ميدونيد حضرت ابوبكر صديق يار غاز بود و جان فدايي مي كرد براي پيامبر ميدونيد حضرت عمر و عثمان و علي و ابو بكر يار و غم خوار پيامبر بودن. شما ميايد احاديثي كه معلوم نيست مال كي هستم معلوم نيست دست خوردن يا نه شما ميگين مال پيامبره خواهش ميكنم ايات خدا رو بد معنا نكنيد پيامبر دست حضرت علي رو بلند كرد و به مردم گفت هر كي من رو دوست داره علي رو هم دوست داشته نگفته كه علي جانشين منه تو قران هم همچين چيزي نيومده شما تمام صفات حضرت علي رو يادتونه ولي صفات حضرت ابوبكر و عثمان و عمر رو يادتون نيست اون وقتي كه بلال زير تازيانه ها عذاب ميكشيد براي اين كه حضرت ابو بكر رو شلاق نزده حضرت عمر بود كه بابت بلال پول داد تا بلال رو زير تازيانه بيرون بياره حضرت ابوبكر توي غاز زماني كه پيامبر سرش رو روي زانو هايش گذاشته بود ماري كه از سوراخ غار داشت بيرون مي اومد حضرت ابوبكر پاهاشو روي سوراخ گذشت تا مار بيرون نياد و پيامبر بيدار نشه مار وقتي پاهاش رو نيش زد ابوبكر خيس عرق شد اما صدا اذش در نيومد اما يه قطره از عرقش رو پيشوني پيامبر افتاد پيامبر بيدار شد و اب دهن مباركش رو جاي نيش مار زد و به لطف خدا جراحات الطيام يافت شما اين ها رو ميدونيد و اينطوري قضاوت ميكنيد در مورد امام مهدي هم هر علماي سنيي كه اومده امام مهدي رو تاييد كرده من اصلا به عنوان يك عالم نمي شناسمش راستي اي هم بهت بگم بعد از پيامبر اولين خلفاي راشدين حضرت ابوبكر صديق بود
شما ميگيد بنا به گفته هاي علمايانتون بايد عزاداري كنيد ايا خودتون نمي تونيد فكر كنيد كه عزاداري روح كسي رو كه براش عزاداري مي كنند عذاب ميده ايا به نظر خودتون امام حسين دوست داره شما براش عزاداري بگيريد نه اصلا شما با هر بار زنجير زدن روح امام حسين رو عذاب ميدين
شما چون انسان هاي به ظاهر علما گفتن، هزار تا حديث رو رديف مي كنيد تا بگيد عزاداري درسته ولي دوست عزيز دين خدا رو دارن كم رنگ مي كنند با تبليغات غلت
با با استدلال غلت از قران از كلام حق

پاسخ شیعه۲:

بسم الله الرحمن الرحیم

درابتدا یک انتقاد بکنم چرا شما نظرات من را از وبلاگ حذف کردید در حالی که من اصلا نظر شما را از وبلاگم حذف نکردم؟

وبعد اینکه اصلا فرض بگیریم همه حرفهای شما درست(من تقریبا تمام شبهات شما وحرفهایتان راپاسخ داده ام در ادامه)آیا نباید حجت خدا از طرف خدا تعیین شود وآیا عاقلانه است که پیامبر صلی الله علیه وآله جانشین خود را تعیین کند؟اصلا مثل اینکه شما نگاهی به جواب من نکردی ویا اینکه در آن اصلا تفکر نکردی مگر من اول صحبتم نگفتم که اگر دنبال حقی آن را بخوان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ پس چرا اصلا توجه به مطالب آن نکردی واینکه من مطمئن شدم شما علمای خودتان هم قبول ندارید!!!قرآن هم قبول ندارید!عقل هم قبول ندارید وبه قول آیه الله بهجت علیه الرحمه: کسانی که صورتاً با قرآن هستند و با عترت نیستند، به اینها می گوییم که این آثار عترت؛ این فضائل عترت؛ این ادعیه اینها؛این احکام اینها؛این خطب اینها؛ این رسائل اینها؛این«نهج البلاغه»این « صحیفه سجادیه »؛ در مخالفین عترت، مثل اینها را بیاورید! اگر آوردید، ما دست بر می داریم.  این علمیّاتشان، این عملیاتشان، این ایمانشان، این کراماتشان این معجزاتشان، باید بدانیم این دو تارا از ما نگیرند.چرا؟ [زیرا] که در قرآن هست:(قل لا اسألکم علیه اجرا إلا الموده فی القربی )شوری/23 اگر کسی بگوید: «ما قرآن را می خواهیم و می گیریم،اما به اهل بیت کاری نداریم، چه کار داریم به اهل بیت«حسبنا کتاب الله »، می گوئیم:[ آیا می شود] کتاب الهی که در آن (إلا الموده فی القربی) هست قبول داشته باشید ولی بگویید به اهل بیت8 کاری نداریم؟ کتاب الله که در آن آیه: ( اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی...)- مائده/3 - هست و شما هم آن را می خوانی، آیا اکمالمحقق می شود بدون ولایت اهل بیت علیهم السلام؟ در قرآنی که می گوئید آن را قبول داریم، آیه (انما ولیکم الله و رسوله و الذین یؤتون الزکاة و هم راکعون)-مائده/54- و به نظر من اصلا شما حضرت علی علیه السلام وحضرت زهرا سلام الله علیها را اصلا دوست ندارید مگر می شود کسی را دوست داشته باشید و از دشمنش بری نباشید پس بدان که در صحیح بخاری(کتاب فرض الخمس،ص512،ح3092و3093 ) از عایشه نقل کرده است که ابوبکر فاطمه را به غضب آورد .

پس چه طور حضرت علی علیه السلام را دوست داری ولی آزار دهنده ناموس او را از او بری نیستی وآیا کسانی که با حضرت علی علیه السلام جنگیدند آیا حضرت را به غضب نیاوردند ؟...

خلاصه من خیلی وقت وحوصله ندارم تا اثبات کنم یار واقعی کیست و حال کلکل هم ندارم اگر دنبال حق هستی مطالب زیر را تا آخر بخوان واگر بازهم شیعه اثنی عشر نشدی بگو برایت چند کتاب بسیار زیبا برای هدایت شدنت بفرستم  تاهدایت شوی  وبدان اگر متعصب بمانی قبر وقیامت خود را خراب کرده ای چون حجت دیگر برتو تمام شده است.

و درمورد امام زمان ارواحنا فداه که خودت در این نظر حرف خودت را عوض کردی وگفتی امام زمان را قبول دارندولی تو جواب آن آیه قرآن مرا ندیدی ودرمورد گریه بر امام حسین عیه السلام که شما یک حدیث از منابع شیعه بیاور که گریه برای امام حسین علیه السلام حضرتش را آزار می دهد وبعد اینکه من از علمایمان این40 حدیث را ازائمه اطهار علیهم السلام آورده ام نه از علمایمان وچون اطاعت ائمه اطهارعلیه السلام بر همه انسانها واجب است پس من هم اطاعت کردم وبر حضرتش گریه می کنم چون فهمیده ام(گریه عاشق برای معشوقش عین لذت ونشاط است)و حضرت امام حسین علیه السلام خودشان فرمودند من کشته اشک چشمم و بدانت خود پیامبر صلی الله علیه وآله بر حمزه سیدالشهدا و جعفر ابن ابی طالب علیهم السلام گریه کردندپس اگر حرف شما که گفه اید گریه بر مرده مرده ر ا آزار می دهد پیامبرنعوذبالله شخص بد وگنه کاری است .دیگر این که این فضایلی که شما نوشتید برفرض صحت در مقابل فضائل حضرت علی علیه السلام اصلا به حساب نمی آید واصلا فضیلت نیست(البته در آینده قضیه یارغار تشریح خواهد شد که این فضیلتی بر ابوبکر نیست

وبعد اینکه شماگفتید(شما ميايد احاديثي كه معلوم نيست مال كي هستم معلوم نيست دست خوردن يا نه شما ميگين)مگر ندید من سندهای کتابهای خودتان را که قبول دارید این احادیث را بیان کردم از خودم که نگفتم پس خودتان دارید می گویید ماحرف خودمان را قبول ندارم ولی فضایلی که شما از عمر وابوبکر گفتید چند اشکال داشت:اولا:سند نداشت(از منابع شیعه  )دوماًدر هیچ کدام از اینها پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم نفرموده بودند که ولی من ابوبکر است

و دیگر اینکه شما اصلا جواب حکم عقل و قرآن من را نیاوردید غیر از یک مورد که گفتید:(خواهش ميكنم ايات خدا رو بد معنا نكنيد پيامبر دست حضرت علي رو بلند كرد و به مردم گفت هر كي من رو دوست داره علي رو هم دوست داشته نگفته كه علي جانشين منه تو قران هم همچين چيزي نيومده )ولی به نظر من شما اشتباه معنا کردید زیرا با اينكه سنديت حديث غدير خم غيرقابل انكار است و تاكنون نيز همه علماي سني و شيعه آنرا تأييد كرده‌اند و كسي بر رد آن سخني نگفته است بدانگونه كه حتي شاگردان ابن تيميه، مانند ذهبي و ابن كثير كه خصومت آنها با تشيع شناخته شده است، باز بر متواتر بودن حديث غدير خم تأكيد داشته‌اند (به البدايه و النهايه مراجعه شود). ولي بعضي با تعبير معاني “وليّ” يا “مولي” توجيهاتي به حديث غدير وارد مي‌كنند و ولي و مولا را به معني دوست و دوستي تعبير مي‌كنند در حاليكه لغتنامه‌ها حداقل بيست معني براي كلمه عربي “ولي” آورده‌اند كه اغلب آن بمعني رهبري و سرپرستي است و فقط يك مورد بمعني دوست آمده است. (منجد في الغة، ج 1و...)

هر چند كه به اين افراد بايد گفت كه اين دوستي چقدر با ارزش و مهم است كه پيامبر اسلام (ص) همه حجّاج را جمع كرده و به آنها اعلان نموده و از همه خواسته كه به ديگران برسانند و اين دوستي چه امر مهم و حياتي است كه با آن دين خدا تكميل و مايه سعادت و رستگاري است و اعلان آن را خداوند برابر با انجام رسالت پيامبر دانسته است. حتي اگر معني ولي و مولا را به دوست و دوستي تعبير كنيم با توجه به روايات ديگر منجمله حديث ثقلين، حديث سفينه، حديث مودت و امثالهم بر همه آشكار است كه پيروي از علي (يا دوستي علي) مايه سعادت و رستگاري است و پيروي از ولايت علي (ع) و اهل بيت (يا بقول آنان دوستي علي) موجب وارد شدن بر بهشت است.

و اين سؤال پيش مي‌آيد كه اين چه دوستي است كه اصحاب با حضرت علي (ع) كرده‌اند؟! چه كسي خانه دوست خود را آتش مي‌زند، همسرش را كتك مي‌زند يا موجب سقط فرزندش شود (رجوع به فصل “وقايع سرنوشت ساز”)

علاوه بر اين شكي نيست كه مقام و فضيلت امام علي (ع) در مقايسه با ديگر اصحاب بسيار بالاتر مي‌باشد و روايات مربوط به فضايل علي (ع) در كتب اماميه و تسنن موج مي‌زند. او اول كسي است كه به اسلام ايمان آورده، بعنوان “برادر پيامبر” ناميده شده، او كسي است كه حضرت پيامبر(ص) فرموده : “دوستي با علي نشانه ايمان است و دشمني با او از شرك مي‌باشد”، او كسي است كه پيامبر “دروازه علم” ناميده، او كسي است كه پيامبر اسلام “او را با قرآن همراه دانسته” (حديث ثقلين)، او كسي است كه حضرت پيامبر “حق را با او همراه دانسته”.

ضمناً عمر و ابوبكر ضمن تبريك به حضرت علي (ع) گفتند : “اي پسر ابوطالب امروز تو مولاي مؤمنين اعم از مرد و زن شدي.” هرگاه كلمه مولا را دوست تعبير كنيم، مگر مؤمنين تا آنموقع با علي دشمن بودند كه عمر و ابوبكر بگويند امروز دوست مؤمنين شدي؟! و ضمناً اگر منظور از مولي دوستي علي بود ديگر جا نداشت كه حضرت رسول الله به مرد و زن امر كنند يك‌يك بيايند و با حضرت علي بيعت كنند پس واضح است كه پيامبر اسلام مي‌خواستند به همه بفهمانند كه هر كه مؤمن است امير و سرپرست او “علي” است.

در حقيقت هر “ولي” بمعني دوست مي‌باشد ولي عكس آن هميشه صحيح نيست. چنانچه اعراب به حكّام خود “ولي امر” اطلاق مي‌كنند بمعني سرپرست امور. پس منطقاً “مولا” نمي‌تواند به معني دوست تعبير شود و در اين مورد شواهدي خواهيم آورد مبني بر اينكه “مولا” به معني “رهبر” و “سرپرست” مي‌باشد.

از پيامبر خدا در مورد “هر كس من مولاي او هستم پس علي مولاي اوست” سؤال شد. او جواب داد : “خدا مولاي من است و سزاوارتر از من بر خودم و من او را منكر و سرپيچي نمي‌كنم. من مولاي مؤمنين هستم و سزاوارترم از آنها بر خودشان و آنها نبايد از من سرپيچي كنند. پس هر كه را من مولايش هستم و سزاوارترم از خودش بر خودش پس علي مولاي اوست و سزاوارتر از او بر خودش و او نمي‌تواند از علي سرپيچي كند.”

منابع اهل سنت :

- شمس الاخبار، علي بن حميد قرشي، ص 38

- صلوات العارفين، موافق بالله جرجاني

 در زمان حكومت عثمان، حضرت علي (ع) اعتراض خود را با تذكر حديث زير به مردم بيان داشت و نيز در حين جنگ صفين آنرا متذكر شد:

وقتي پيامبر خدا صحبت كرد (حديث غدير) …، سلمان ايستاد و گفت: يا رسول الله! والا (ولي) چه معني مي‌دهد؟ و چطور؟ پيامبر جواب داد : “مثل همان كه من ولي شما هستم. هر كس را من سزاوارتر (اختياردار) هستم از خودش پس علي هم سزاوارتر (اختياردار) است بر او از خود او.”

منابع اهل سنت :

- فرائد السمطين، حماويني، بخش 58

 حضرت پيامبر اكرم (ص) امر فرموده‌اند : “علي برادر من، وصي من و خليفه من در بين شما است پس به سخنانش گوش دهيد و او را اطاعت كنيد.”

]تاريخ طبري انگليسي 91-88/6، تاريخ ابن اثير 62/2، تاريخ ابن عساكر 85/1، تفسير درالمنثور 97/5، شواهد التنزيل 371/1، كنزالعمال 100/15، سيرة الحلبيه 311/1، المختصر ابوالفدا 116/1، تهذيب الاثار 62/4[

حضرت رسول اكرم (ص) فرمود :

“هر كس مي‌خواهد مانند من زندگي كند و بميرد و بعد از مرگ به بهشت وارد شود، بايد بداند كه علي “وليّ” او بعد از من است و بايد كه او را “وليّ” خود قرار دهد و بايد اطاعت كند امامان بعد از من را كه از اهل بيت من هستند و از گِل من آفريده شده‌اند و مثل علم من به آنها عطا شده است. پس هر كس آنها را انكار كند و با نسبت آنها با من مخالفت كند، شفاعت من هرگز به او  نخواهد رسيد.”

]حلية الاولياء 84/1، مستدرك 128/3، جامع الكبير، الاصابه، كنزالعمال 155/6، مناقب خوارزمي ص 34، ينابيع الموده ص 149، تاريخ ابن عساكر 95/2[

 سؤال از ولايت حضرت علي (ع)

در تفسير آيه 74:23 “وقفوهم انهم مسؤلون” (نگهداريدشان تا از آنها سؤال شود). ديلمي از ابوسعيد خدري روايت كرده : رسول الله (ص) فرمود: “و نگهداريدشان تا درباره ولايت علي سؤال شود.”

و نيز حافظ وحيدي در مورد آيه فوق اظهار مي‌دارد :

“اين ولايت كه پيامبر به علي اطلاق مي‌كند، در روز قيامت سؤال خواهد شد. و آن ولايت مورد نظر خداوند در آيه 37:24 قرآن مي‌باشد. و اين بدين معني است كه آنها درباره ولايت علي مورد سؤال قرار خواهند گرفت. آنها مورد سؤال قرار خواهند گرفت كه آيا بدرستي او را قبول كردند بعنوان “وليّ” همانطوريكه پيامبر دستور داده بود؟ يا او را رها نمودند؟

منابع اهل سنت :

- الصواعق المحرقه، ابن حجر هيثمي، فصل 11، ص 229، از وحيدي و از ديلمي

- فوائد السمطين، حماويني، بخش 14

- نظوم دررالسمطين، جمال الدين زوندي

- الرشفه، ص 24

علماي ادبيات و گرامر عربي و مفسرين قرآن بر اين نظرند كه كلمه “مولا” از “اولي” مشتق شده است به معني “داراي اختيار بيشتر (اختياردارتر)”

1- وحيدي (ف 468) در “الوصيت”

2- نهوي (ف 215) در “نهايه العقول”

3- ثعلبي (ف 427) در كاشف والبيان

4- ابن قتيبه (ف 276) در “القرتيان”، ج 2، ص 164

5- كلبي (ف 146) در تفسير كبير رازي

6- طبري (ف 310) در تفسير طبري، ج 9، ص 117.

7- بخاري (ف 215) در صحيح بخاري، ج 7، ص 271.

8- زمخشري (ف 538) در تفسير كشاف، ج 2، ص 435.

9- قاضي نصير الدين بيضوي (ف 692) در تفسير بيضوي، ج 2، ص 497.

10- محب الدين افندي در تنزيل الايات

11- ابن عباس در تفسير خودش نوشته در حاشيه درالمنثور، ج 5، ص 355.

12- ابومسعود حنفي (ف 972) در تفسيرش

و بسياري ديگر منجمله يحيي بن زيد كوفي (ف 207)، ابوعبيد بصري (ف 210)، ابوزيد بن عوص بصري (ف 125)، ابوبكر انباري (ف 322)، ابن حجر هيثمي (ف 974)، شريف جرجانه (ف 618) و …

 پس كلمه “ولي” يا “مولا” در حديث غدير تنها بمعني دوست نيست بلكه بمعني “سرپرست” و “رهبر” مي‌باشد سرپرستي كه بيشتر از مؤمنين بر خودشان صاحب اختيارتر مي‌باشد حضرت پيامبر اسلام (ص) خود فرموده : “آيا من سزاوارتر (صاحب اختيارتر) نيستم بر مؤمنين بر خودشان؟” حداقل 64 محدث سني اين سؤال پيامبر را ذكر كرده‌اند منجمبه‌ تزمذي، نسايي، ابن ماجه، احمد بن حنبل. فلذا بكار رفتن كلمه «اولي» قبل از كلمه «مولا» خود نشاندهنده نظر پيامبر و ارتباط «اولي» و «مولي» مي‌باشد.

بعبارت ديگر وقتيكه كلمه‌اي داراي چند معني باشد، بهترين راه ملتفت شدن صحيح كلمه، رجوع به كلمه قرينه آن در جمله مي‌باشد. و كلمه «اولي» (صاحب اختيارتر) كه توسط پيامبر بكار رفته است مفهوم خوبي براي كلمه «مولي» است.و اقرار گرفتن حضرت پيامبر (ص) از مردم درباره ولايت خودش كه اشاره‌اي است به فرمايش قرآن دربارة آن حضرت: “النبي اولي بالمومنين من انفسهم” يعني پيامبر به مومنين از خودشان سزاوارتر است و همه انفاق نظر دارند كه ولايت پيامبر بر امت كه در آيه اعلام شده به معناي محبت نيست بلكه به معناي اولويت در تصرف و زمامداري است و همه بايد مطيع او باشند. و پس از اين اقرار، حضرت رسول اكرم (ص) فرمودند : “من كنت مولاه فعلي مولاه” و روشن است كه اگر منظور فقط دوستي حضرت علي (ع) بود ديگري استشهاد ضمني به اين آيه و اقرار گرفتن از مردم توجيهي نداشت. پس رسول خدا (ص) مي‌خواست همان ولايتي را كه خود بر مردم داشت را براي حضرت علي(ع) نيز اعلان كند و مي‌دانست كه بعضي قبول كرده و برخي زير بار آن نخواهند رفت لذا ابتدا اقرار گرفت و سپس دستور الهي را به مردم رسانيد.

و حضرت پيامبر (ص) سپس بعد از تعيين حضرت علي (ع) فرموده :

«خدايا دوست بدار هر كسي او را دوست مي‌دارد، دشمن بدار هر كسي او را دشمن دارد، كمك كن هر كسي او را كمك مي‌كند و خوار كن هر كسي او را خوار كند».

اين سخن خود نشان مي‌دهد كه حضرت رسول اكرم (ص) مسئوليتي را به حضرت علي (ع) محول داشته است كه امكان دوستي و دشمني با آن حضرت مي‌رود و نيز در اين راه به كمك و ياري مردم نياز دارد و الاّ اگر منظور صرف دوستي بوده ديگر لزومي بر كمك بر دوستي نمي‌باشد.

علاوه بر آن، اظهار حضرت رسول اكرم (ص) بر اينكه «بنظر مي‌رسد كه زمان آن رسيده كه من نداي حق را لبيك گويم» بطور واضح نشانگر آن است كه حضرت رسول اكرم (ص) زمينه را براي رهبري مسلمين بعد از خود فراهم مي‌سازد.

و فرمايش حضرت رسول اكرم (ص) مبني بر اقرار مردم بر رساندن دستور خداوند به مردم توسط پيامبر و اينكه حاضرين به غايبين اين امر را برسانند، خود گواهي است بر اهميت موضوع و يك دوستي ساده چنين اهميت و سفارشي را لازم ندارد.

 “اي مؤمنان، از خدا و رسول او اطاعت كنيد و از او روي نگردانيد در حاليكه مي‌شنويد و مانند كساني نباشيد كه گفتند شنيديم ولي نمي‌شنيدند.”

سوره انفال، آيه 21و20

 ديگر سخن اينكه، در قرآن كريم كلمات «ولي» و «مولي» به معني سرپرست و رهبري آمده است :

إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ

سوره مائده، آيه 55

 (ولي و سرپرست شما فقط خدا و رسولش و آنانكه ايمان آوردند و آنانكه نماز به پا دارند و در حال ركوع زكات دهند).

سوره مائده آيه 5

همه علماي سني و شيعه متفق‌القولند كه آيه فوق درباره حضرت علي(ع) نازل شده وقتي كه او انگشتري خود را در حال ركوع به سائل بخشيد.

با توجه به اينكه تمام مؤمنين دوست همديگر هستند پس اختصاص “ولي” در آيه فوق با استفاده از كلمه مطلق “فقط” نشاندهنده آنست كه “ولي” به معناي دوستي بكار نرفته بلكه خداوند متعال سرپرستي مومنين را محدود به خود و پيامبرش و حضرت علي (ع) فرموده است چرا كه طبق سنت نبوي و احاديث نبوي كه در كتب اهل سنت موجود است منظور از زكات دهندگان در حال ركوع، حضرت علي (ع) مي‌باشد. در ذيل فقط تعدادي از منابع اهل سنت كه ذكر كرده‌اند كه نزول آيه فوق درباره حضرت امام علي (ع) بوده نامبرده مي‌شود :

1- تفسير كبير، ثعلبي، تحت آيه 55 : 5

2- تفسير كبير، طبري، ج 6، ص 186 و 289 – 288

3- تفسير جامع الحكام القرآن، قرطبي،ج 6، ص 219

4- تفسير خزين، ج 2، ص 68

5- تفسير درالمنثور، سيوطي، ج 2، ص 294 – 293

6- تفسير كشاف، زمخشري، مصر 1373، ج 1، ص 505 و 649

7- اسباب النزول. سيرطي، مصر 1382، ج 1، ص 73

8- اسباب النزول، واحدي

9- شرح تجريد، قوشجي

10- احكام قرآن، جسّاس، ج 2، ص 542

11- مسند احمد حنبل، ج 5، ص 38

12- كنزالعمال، متقي هندي، ج 6، ص 391

13- الاوسط، طبراني

14- الشواهد التنزيل، حاكم حسكاني. ج 1، ص 181

15- تذكرة الحفاظ، ذهني، ج 1، ص 10

16- صحيح نسايي، تفسير كبير فخر رازي، غاية المرام و بسياري ديگر

 دادن زكات در حين ركوع جزء سنت و شريعت نيست بلكه همچنانچه علاوه بر علماي اهل تشيع، علماي اهل سنت نيز اذعان داشته‌اند نشانگر كسي است كه آن عمل را انجام داده است و در تاريخ نيز كسي جز حضرت علي (ع) اين كار را انجام نداده است.

در مورد بكار رفتن كلمه “الذين”، در آيه فوق به معناي “آنانكه” در حاليكه حضرت علي (ع) يك نفر است چنانچه قبلاً نيز در آيه مباهله ذكر شد بايد به اين نكته توجه داشت كه فرق است بين اينكه لفظ جمع را اطلاق كنند و واحد را اراده كنند با اينكه قانون كلي و عمومي بيان شود و در آيات ديگري نيز چنين اطلاق‌هايي وجود دارد مانند آيه 10 سوره ممتحنه، آيه 8 سوره منافقون، آيه 215 سوره بقره، آيه 274 سوره بقره كه صيغه جمع بكار رفته ولي منظور يك نفر بوده است.

و در آخـر اينكه تمامـي علمـاي تفسيـر و حـديـث بدون استثـناء در نقـل روايات مربوط به آيه فوق (آيه 5:55 ) كه مربوط به حضرت علي (ع) مي‌باشد شركت دارند و هيچ يك از انها در آن خدشه نكرده اند مانند (احمد بن حنبل، نسائي، طبري، طبراني، عبدبن حميد و …)

آيه اولي الامر

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ

(اي كسانيكه ايمان آورديد خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياي  امر خود را اطاعت كنيد.)

سورة نساء، آيه 59

در تفسير مجاهد (از دانشمندان تابعين) اين آيه درباره اميرالمؤمنين علي(ع) زمانيكه حضرت پيامبر اكرم (ص) او را بجاي خود در مدينه گذاشت نازل شد. علي گفت : “يا رسول الله مرا جانشين بر زنان و مردان پير قرار مي‌دهي”. پيامبر (ص) فرمود : “يا علي آيا راضي نيستي كه تو نسبت به من بمانند هارون به موسي باشي” و فرمود : “اخُلفني في قومي و اصلح (در قوم من خلافت كن و اصلاح نما)” و سپس خداوند فرمود : “و اولي الامر منكم”.

منابع اهل سنت :

 ينابيع الموده، ص 114،  شواهد التنزيل، ج 1، ص 149،  رساله اعتقاد، ابوبكر بن مومن شيرازي،  غاية المرام، ص 263،  فرائد السمطين، ابراهيم محمد حمويني

حديث منزلت

حضرت پيامبراكرم (ص) فرمود :

“منزلت تو نسبت به من مانند نسبت هارون است به موسي بجز اينكه بعد از من پيامبري نخواهد آمد.”

]صحيح بخاري عربي – انگليسي حديث 700/5 و 56/5، صحيح مسلم 1870/4، سنن ابن ماجه ص 12، مسند احمد بن حنبل 174/1، خصائص نسايي ص 15، مشكل الاثار 309/2[

 حقير گويد حضرت رسول اكرم (ص) با اين سخن هم اشاره‌اي داشته به اينكه علي برادر پيامبر است (چون هارون برادر موسي بود) و هم خليفه و جانشين اوست و نيز شايد اشاره‌اي به مرتد شدن امت موسي نيز باشد موقعي كه موسي، هارون را جانشين قرار داد و به طور سينا رفت، بني اسرائيل از هارون سرپيچي كردند و گوساله سامره را ساختند و پرستيدند!

----------------------------------------

بعد از این مطلب می پردازیم به ازدواج عمر با دختر حضرت امیرلمومنین علی علیه السلام:

اصل روایت در کتاب فروع کافی،ج5، ص346 و...آمده است به این شرح:

عمر ابن خطاب ام کلثوم را خواستگاری کرد . حضرت امیر علیه السلام فرمود دخترم کوچک است و وقت ازدواج او نیست عمر مجددا پیام داد و اصرار کرد ،حضرت امیر المومنین علیه السلام عذر آورد وپاسخ منفی داد.

وقتی عمر از رفت وآمد  واصرار نتیجه نگرفت ،از راه تهدید اقدام کرد  وعباس عموی امیرالمومنین علیه السلام را ملاقات کرد و به او گفت من چه عیبی دارم ،آیا در من مانعی وجود دارد؟عباس گفت این چه حرفی است می زنی ؟قضیه چیست؟

عمر گفت:دختر پسر برادرت را خواستگاری کرده ام ،او مرا رد کرده و پاسخ منفی داده است.سپس گفت:به خدا سوگند چاه زمزم را پر می کنم(با توجه به این که عباس منصب آب دادن حجاج از چاه زمزم را داشت،این تهدید   را ابتدا متوجه او ساخت که بداند مطلب جدی است)وبرای شما بنی هاشم هیچ فضیلتی نمی گذارم  مگر این که آن را نابود می کنم  و دونفر را وا می دارم تا شهادت دهند که حضرت علی علیه السلامدزدی کرده است و به طور حتم دست راستش را قطع می کنم.آن گاه که عباس این تهدیدها را نسبت به خودش و نسبت به حیثیت و آبروی بنی هاشم وشخص امیرالمومنی علی علیه السلام شنید - آن هم با  سوگند به کلمه مبارکه الله که از اسما جلاله خداوند است - خدمت حضرت امیر المومنین علیه السلام رسید و تهدیدهای عمر را به آن حضرت بازگو کرد و از او خواست اختیار تزویج ام کلثوم را به او واگذار کند.

خواننده عزیز !ملاحظه کن ازدواج به چه صورت بوده است،آیا این ازدواج با میل ورضایت قلبی بوده است؟علاوه براین روایتی را که خود نویسندگان آن جزوه از کافی آورده اند که پس از کشته شدن عمر حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام بلافاصله رفت و دخترش را از منزل عمر به منزل خود آورد(فروع کافی،ج6،ص115)گویای این است که حضرت مایل نبوده است ام کلثوم در خانه عمر باشد و این روایت نارضایتی حضرت را ثابت می کند.

البته وقوع چنین ازدواجی به حسب ظاهر شرع،اشکال نداشته است وبا توجه به موقعیت عمر وتهدید و قسم او،امیرالمومنین علیه السلام را ناچار به پذیرش درخواست عباس عموی خود کرد وهمانگونه علامه مجلسی رحمه الله علیه فرموده است:این ازدواج ...از روی اضطرار وناچاری بوده است.

در روایتی از امام صادق علیه السلام از تزویج ام کلثوم به عمر سوال کردم فرمود(این ازدواج غاصبانه بود که بر ما تحمیل شد.فروع کافی،ج5،ص346

و در رایت دیگری آمده که عمر تهدید به قتل حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام را داده بود و قسم والله خورده بود که اگر حضرت ام کلثوم را به من تزویج نکند من او را خواهم کشت(برای اطلاع بیش تر به مستدرک الوسائل،ج14،ص443 مراجعه شود.

در مورد یار غار بودن ابوبکر هم که شما نوشته بودید فضیلت است برای ابوبکر و چیزهایی را اضافه کرده بوید خوب بگویید ببینم سندش کجاست منظورم مارگزیدگی و...)است نه اصل قضیه که برای هدایت شدن شما ،شما را توجه می دهم به این مناظره شیخ مفید با عمر:

در قرآن در آیه 40، سوره توبه می‌خوانیم:
« الاّ تَنْصُروُهُ فَقَدْ نَصَرهُ اللّهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذینَ كَفَروُا ثانِیَ اثْنَیْنِ اْذْ هُما فی الْغارِ اِذْ یَقُولُ لِصاحِبِهِ لاتَحْزَنْ اِنَّ اللّهَ مَعَنا فَاَنْزَلَ اللّهُ سَكِینَتَهُ عَلَیْهِ وَ اَیَّدَهُ بِجُنُود لَمْ تَرَوْها ...:
اگر پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ را یاری نكنید، خداوند او را یاری خواهد كرد (همان گونه كه در سخت‌ترین ساعات، او را تنها نگذارد) آن هنگام كه (در جریان هجرت) كافران او را (از مكّه) بیرون كردند، در حالی كه دوّمین نفر بود (و یك نفر همراه او بیش نبود) درآن هنگام كه آن دو، در غار بودند، و او به همسفر خود می‌گفت: غم مخور، خدا با ما است، در این موقع خداوند آرامش خود را بر او (پیامبر) فرستاد، و با لشگرهائی كه آن‌ها را نمی‌دیدند او را تقویت نمود».
علمای اهل تسنّن،‌این آیه را كه از دلائل معروف فضائل ابوبكر می‌دانند،‌و ابوبكر را به عنوان «یار غار» خوانده، و برای تأیید خلافت او به آن تكیه می‌نمایند،‌ و شعرای آن‌ها با یادآوری همین عنوان، او را می‌ستایند، مثلاً سعدی می‌گوید:
ای یار غار سیّد و صدّیق و راه‌بر
مجموعه فضائل و گنجینه صفا
مردان قدم به صحبت یاران نهاده‌اند
لیكن نه هم‌چنان كه تو در كام اژدها[1]
اكنون با توجّه به مطلب فوق به مناظره زیر كه از شیخ مفید (ره) نقل شده توجّه كنید:
علّامه طبرسی در كتاب احتجاج و كراجكی در كنزالفوائد، از شیخ ابوعلی‌ حسن‌بن‌محمّدرِقّی،نقل می‌كنند كه شیخ مفید (ره) فرمود: شبی در خواب دیدم گویا به راهی می‌روم، ناگاه چشمم به جمعیّتی افتاد كه به گرد مردی حلقه زده بودند، و آن مرد برای آن‌ها قصّه می‌گفت، پرسیدم آن مرد كیست؟، گفتند: «عمربن خطّاب» است.
من نزد عمر رفتم دیدم مردی با او سخن می‌گوید، ولی من سخن آن‌ها را نمی‌فهمیدم، سخنانش را قطع كرده و به عمر گفتم: بگو دلیل بر برتری ابوبكر، در آیه غار (ثانی اثنین اذهما فی الغار ...) چیست؟
عمر گفت: شش نكته‌ای كه در این آیه وجود دارد بیانگر فضیلت ابوبكر است.
آنگاه آن شش نكته را چنین برشمرد:
1ـ خداوند در قرآن (آیه 40 توبه) از پیامبر ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ یاد كرده، و ابوبكر را دوّمین نفر قرار داده است (ثانِیَ اثْنَیْن).
2ـ خداوند در آیه فوق، آن دو (پیامبر و ابوبكر) را در كنار هم، در یك مكان یاد كرده‌،‌ و این بیانگر پیوند آن دو است (اِذْ هُما فِی الْغارِ).
3ـ خداوند در آیه مذكور، ابوبكر را به عنوان صاحب (رفیق) پیامبر ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ یاد نموده كه حاكی از درجه بالای ابوبكر است (اِذْ یقول لِصاحِبِهِ)
4ـ خداوند از مهربانی پیامبر ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ به ابوبكر خبر داده، آن‌جا كه طبق آیه مذكور،‌ پیامبر به ابوبكر می‌گوید وَ لا تَحْزَنْ: «غمگین نباش».
5ـ پیامبرـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ به ابوبكر خبر داده كه خداوند یاور هر دو ما به طور مساوی،‌ و مدافع ما است (اِنَّ اللّهَ مَعَنا).
6ـ خداوند در این آیه از نازل شدن سكینه و آرامش به ابوبكر خبر داده‌است، زیرا پیامبرـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ همیشه دارای آرامش بود و نیازی به فرود آمدن آرامش نداشت (فَاَنْزَلَ اللّهُ سَكِینَتَهُ عَلَیْهِ).
این شش نكته از آیه مذكور، بیانگر برتری ابوبكر است، كه برای تو و دیگران قدرت بر ردّ آن نیست.
شیخ مفید (ره) می‌گوید: من به او گفتم: براستی حقّ رفاقت با ابوبكر را ادا كردی،‌ ولی من به یاری خدا به همه آن شش نكته پاسخ می‌دهم، مانند باد تندی كه در روز طوفانی، خاكستری را می‌پراكند، و آن این است:
1ـ‌‌‌‌‌‌‌ دومّین نفر قراردادن ابوبكر دلیل فضیلت او نیست زیرا مؤمن با مؤمن، و همچنین مؤمن با كافر، در یك‌جا قرار می‌گیرند، وقتی كه انسان بخواهد یكی از آن‌ها را ذكر كند می‌‌گوید دوّمین آن دو (ثانی اثنین).
2ـ ذكر پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ و ابوبكر در كنار هم، نیز دلالتی بر فضیلت ابوبكر ندارد، زیراـ چنان‌كه در دلیل نخست گفتیم ـ در یك‌جا جمع شدن، دلیل بر خوبی نیست، چه بسا مؤمن و كافر در یك‌جا‌ جمع می‌شوند، چنان‌كه در مسجد پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ كه شرافتش از غار ثور بیشتر است، مؤمن و منافق و ...می‌آمدند و در آن‌جا كنار هم اجتماع می‌كردند، از این رو در قرآن (آیه 36 و 37 معارج) می‌خوانیم:
«فَمالِ الَّذِینَّ كَفَروُا قِبَلَكَ مُهْطِعِینَ ـ عَنِ الْیَمِینِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِینَ: این كافران را چه می‌شود كه با سرعت نزد تو می‌آیند، ‌از راست و چپ، گروه گروه».
و هم‌چنین در كشتی نوح‌ـ علیه السّلام ـ،‌ هم پیغمبر بود و هم شیطان و حیوانات، پس اجتماع در یك مكان،‌ دلیل فضیلت نیست.
3ـ امّا در مورد مصاحبت، این نیز دلیل فضیلت نیست، زیرا مصاحب به معنی همراه است، و چه بسا كافر با مؤمنی همراه باشد، چنان‌كه خداوند در قرآن می‌فرماید:
«قالَ لَهُ صاحِبُهُ وَ هُوَ یُحاوِرُهُ اَكَفَرْتَ بِالَّذِی خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ ...: دوست (باایمان) او (ثروتمند مغرور و بی‌ایمان) كه با او به گفتگو پرداخته بود، گفت: آیا به خدائی كه تو را از خاك آفریده كافر شدی» (كهف ـ 37)... .
4ـ امّا این‌‌كه پیامبرـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ فرمود: «لاتَحْزَنْ» (محزون مباش) این دلیل خطای ابوبكر است نه دلیل فضیلت او،‌ زیرا حزن ابوبكر، یا اطاعت بود یا گناه، اگر اطاعت بود، پیامبرـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ از آن نهی نمی‌كرد، پس گناه، بود كه پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ فرمود: «اِنَّ اللّه مَعَنا» (خدا با ماست) دلیل آن نیست كه منظور هر دو باشند، بلكه منظور شخص پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ به تنهائی می‌باشد، و پیامبر از خودش تعبیر به جمع می‌كند،‌ چنان‌كه خداوند در قرآن از خود با لفظ جمع یاد كرده و می‌فرماید:
«اِنّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ اِنّا لَهُ لَحافِظُونَ»: «ما ذكر (قرآن) را فروفرستادیم، و ما قطعاً آن را نگهبانیم» (حجرـ9).
6ـ امّا این‌كه گفتی سكینه و آرامش بر ابوبكر نازل شده، با ظاهر سیاق آیه،‌ مخالف است، زیرا سكینه بر آن كس نازل شد كه طبق قسمت آخر آیه، لشكر نامرئی خدا به یاری او شتافت، كه پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ باشد، اگر بخواهی بگوئی هر دو (سكینه و یاری لشكر نامرئی) برای ابوبكر بود، باید پیامبر‌ـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ را در این‌جا از نبوّت خارج سازی، پس سكینه بر پیامبرـ صلّی‌ اللّه علیه وآله ـ فرود آمد، زیرا او در این مورد (در غار) تنها كسی بود كه شایستگی آرامش داشت، ولی در قرآن در مورد دیگر كه هر دو آمده است،‌چنان‌كه در قرآن (آیه 26 فتح) می‌خوانیم:
«فَاَنْزَل اللّهُ سَكِینَتَهُ عَلَی رَسُولِهِ وَ عَلَی الْمُؤمِنِینَ»: «خداوند آرامش خود را بر رسولش و بر مؤمنان فرو فرستاد».
بنابراین اگر به این جمله (آیه غار) برای رفیقت استدلال نكنی بهتر است.
شیخ مفید گوید: او (عمر) دیگر نتوانست، پاسخ مرا بدهد، و مردم از دورش پراكنده شدند، و من از خواب بیدار شدم.[2]

[1]. بوستان سعدی، آغاز قصائد فارسی.
[2]. احتجاج طبرسی، ج 2، ص 326 تا 329. ودرآخر می گویم اگر آن کتب را می خواهید برای من کدپستی خود را ارسال نمایید وبدان حق با حضرت علی علیه السلام است چون خودشان فرمودند:

درباره حق واهلش ملرزید زیرا که هرکس دیگری را بر ما هل بیت برگزیند هلاک گردد و آخرت ودنیایش از دستش برود. غرر الحکم،ج2،ص826

ودیگر همان حضرت فرمودند:بازگشت توبه حق اگر چه به رنج افتی بهتر از این است که در باطل باشی وآسوده باشی.غررالحکم /ج2،ص498

ودیگر همان حضرت فرمودند :کجا عقلهایتان را گمراه می کنید ونفسهایتان را ضایع می سازید؟آیا دروغ را با راستی و باطل را با حق عوض می کنید.غررالحکم/ج1/ص172

و دیگر همان حضرت فرمودند:هرکس با حق بجنگد ،حق او را به خاک خواهد زد.نهج البلاغه،حکمت408

ودیگر فرمودند:هرکس از حق روی برگرداند کار خود را زشت ونکوهیده سازد.غررالحکم/ج2/ص671

پس بیا وپایان کار خود را نکوهیده و زشت نساز وبگو.

اشهد الا اله الا الله

واشهد ان محمدا رسول الله

واشهد ان علیا حجه الله

و در آخر یک دعا :اللهم عجل لولیک الفرج